Αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν ένας ολόκληρος λαός να παρασύρεται από τα λόγια τσαρλατάνων, ανεξαρτήτως επιθέτου και πολιτικής ιδεολογίας - αριστερής, κεντρώας, δεξιάς. Πώς είναι δυνατόν τόσος κόσμος να πιστεύει παραμυθάκια του στυλ "λεφτά υπάρχουν", είτε λέχθηκε στη δεκαετία του '80 είτε το 2008, ή και αργότερα. Τι είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να πιστεύει ευχάριστες ιστοριούλες τόσο εύκολα;
"Πίστη". Αυτή η γλοιώδης λεξούλα καταστρέφει τη χώρα εδώ και δεκαετίες, κάθε μέρα, κάθε βδομάδα, κάθε 4 χρόνια.
"Θα ανοίξω ένα μαγαζάκι, πιστεύω οτι θα τα καταφέρω".
"Με πίστη και ελπίδα, πάλι θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες, πάλι θα σταθούμε όρθιοι".
"Εχει ο θεός και για μας, έχε πίστη, προσευχήσου".
"Αυτός ο πολιτικός/πρόεδρος/δήμαρχος πιστεύω να μας βγάλει από το αδιέξοδο".
Εμετός και αηδία. Ποιος είναι διατεθημένος να οργανώσει τη ζωή του γύρω από ιστοριούλες για μάγους και πρίγκηπες;
Εχουμε μπερδέψει την έννοια της λήψης ρίσκου στις αποφάσεις μας με τη λήψη υπνωτικών. Γιατί, αυτό ακριβώς σημαίνει αυτή η λεξούλα, "πίστη": "Πέφτω για ύπνο και όταν ξυπνήσω το πρόβλημα θα έχει φύγει ως δια μαγείας".
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε. Να συνειδητοποιήσουμε ότι τα πιο επικίνδυνα ψέματα είναι αυτά που λέμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Να αφήσουμε τη πίστη για λίγο, ή και μόνιμα στην άκρη και να αρχίσουμε να ζητάμε αποδείξεις. Να μην παίρνουμε τίποτα ως δεδομένο. Να σταματήσουμε να κάνουμε το σταυρό μας και να λέμε ότι όλα θα πάνε καλά. Να συνειδητοποιήσουμε ότι το διαμερισματάκι μας δεν είναι απλώς μέρος της Ελλάδας, αλλά η Ελλάδα είναι το σπίτι μας.
Οταν προσλάμβανες καθηγητή να κάνει ιδιαίτερα στα παιδιά σου έπαιρνες αυτόν που σου έλεγε "Είμαι ο καλύτερος, πίστεψέ με!", ή μήπως το έψαχνες λίγο πρώτα; Το ίδιο να κάνεις και για το ευρύτερο σπίτι σου, την Ελλάδα. Αν δε θεωρήσεις την Ελλάδα ολόκληρη σπίτι σου, τότε κάποιος άλλος θα το κάνει. Και θα το κάνει. Και όταν το κάνει θα σου ζητήσει και το λόγο (αν όχι "διόδια") κάθε φορά που κάνεις πως βγαίνεις έξω από την πόρτα σου. Ηδη διαμαρτύρεσαι που έχει μπει "δερβένεγας" η τρόικα στα εσωτερικά της χώρας σου. Γιατί ποτέ δε σε ένοιαξε πραγματικά που βρίσκει τα λεφτά το κράτος και πληρώνει το μισθό σου. Γιατί ποτέ δε θεώρησες το πεζοδρόμιο έξω από το ίδιο σου το σπίτι ως ιδιοκτησία σου, παρά μόνο προσπάθησες να μεγιστοποιήσεις το προσωπικό σου όφελος σε βάρος των υπολοίπων.
Ήρθε όμως η ώρα να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου. Αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη! Μόνο που αυτή τη φορά είναι για σένα τον ίδιο, όχι για την εφορία. Όχι εκείνο το γελοίο χαρτάκι κάθε φορά που αγοράζεις ψωμί, λες και είμαστε 5 χρονών παιδάκια που τα μαλώνει ο δάσκαλος όταν δε λένε την αλήθεια. Απόδειξη και επιχειρήματα από τους πολιτικούς σου. Από τους γείτονές σου που αναμασάνε ότι τους βάλουν στο στόμα. Από αυτούς που ρετουητάρουν ότι ταιριάζει στην ιδεολογία που έμαθαν παπαγαλία από το μπαμπά τους.
